46. Un sprok to se: Dar steiht schreven: Min Hus is en Bedhus, ji awer hebbt dat makt to en Mörderkul. Jes. 56, 7. Jer. 7, 11.
47. Un He lehr däglich in den Tempel. Awer de Hohenpresters un Schriftgelehrten, un de Vörnehmsten in dat Volk, stellten Em na, dat se Em umbrochten;
48. Un funn nich, woans se Em dohn schulln, denn all dat Volk hung Em an, un hör Em.
Dat 20. Kapitel.
1. Un dat begev sik up een vun de Dag’, as He dat Volk lehr in den Tempel, un predigen dä dat Evangelium, do treden to Em de Hohenpresters un Schriftgelehrten mit de Öllsten. Matth. [21, 23.] Mark. [11, 27.]
2. Un sän to Em, un sproken: Segg uns, ut wat för Macht deihst Du dat? Oder wer hett Di de Macht geven? Apost. [4, 7.]
3. He awer antworte un sprok to se: Ik will ju ok en Wort fragen, seggt Mi dat:
4. Johannes sin Döp, weer se vun den Himmel, oder vun de Minschen?
5. Se awer dachten bi sik sülvst, un sproken: Seggt wi: »Vun den Himmel,« so ward He seggen: »Warum hebbt ji Em denn nich glovt?«
6. Seggt wi awer: »Vun de Minschen,« so ward uns all dat Volk steenigen, un se staht darup, dat Johannes en Prophet is.