7. Un se antworten, se wussen dat nich, wo se her weer.
8. Un JEsus sprok to se: So segg Ik ju ok nich, ut wat för Macht Ik dat doh.
9. He fung awer an, dat Volk to seggen düt Glieknis: En Minsch plant en Wienbarg, un dä em an de Wiengarners ut, un trock öwer Land en lange Tied. Ps. [80, 9.] Jes. 5, 1. Matth. [21, 33.] Mark. [12, 1.]
10. Un to sin Tied schick he en Knecht to de Wiengarners, dat se em geven dän vun den Wienbarg sin Frucht. Awer de Wiengarners slogen em, un leeten em lerrig vun sik. 2. Chron. 36, 15. 16.
11. Un öwer dat schick he noch en annern Knecht hen. Se slogen awer densülvigen ok, un verhöhnten em, un leeten em lerrig vun sik. Matth. [22, 6.]
12. Un öwer dat schick he den drütten hen; se awer verwundeten den ok, un stötten em rut.
13. Do sprok de HErr vun den Wienbarg: Wat schall ik dohn? Ik will min leeven Söhn henschicken; vellicht, wenn se den seht, ward se sik schuen.
14. As awer de Wiengarners den Söhn seegen, dachten se bi sik sülvst, un sproken: Dat is de Arv, lat uns den dod maken, up dat dat Arvgut unse ward. Ps. [2, 8.] Ebr. [1, 2.]
15. Un se stötten em rut vör den Wienbarg, un maken em dod. Wat ward nu de Herr vun den Wienbarg se dohn?