16. He ward kamen, un düsse Wiengarners umbringen, un sin Wienbarg an annere utdohn. As se dat hörten, sproken se: Dat fehl ok noch!
17. He awer seeg se an, un sprok: Wat is denn dat, dat schreven steiht: »De Steen, den de Bulüd wegsmeten hebbt, is to en Ecksteen warn; Matth. [21, 42.]
18. Wer up düssen Steen falln deiht, de ward tweibreken; up weken he awer fallt, den ward he to Grus maken.«
19. Un de Hohenpresters un Schriftgelehrten trachten darna, woans se de Hand an Em leggen dän to düsse Stunn, un weern bang vör dat Volk; denn se verstunn, dat He up se dat Glieknis seggt harr.
20. Un se heeln up Em, un schickten Lurers ut, de sik stelln schulln, as weern se fromm, up dat se Em in de Red fungen, darmit se Em öwerantworten kunn de Obrigkeit un den Landpleger sin Gewalt. Matth. [22, 15.] Mark. [12, 13.]
21. Un se frogen Em, un sproken: Meister, wi weet, dat Du uprichtig reden un lehrn deihst, un Du achtst keen Minschen sin Ansehn, sonnern Du lehrst den Weg to GOtt recht. Matth. [22, 16.]
22. Is dat recht, dat wi den Kaiser Koppgeld gevt oder nich?
23. He awer mark ehr List, un sprok to se: Wat versökt ji Mi?
24. Wiest Mi den Groschen, wokeen sin Bild un Öwerschrift hett he? Se antworten un sproken: Den Kaiser sin.
25. He awer sprok to se: So gevt den Kaiser, wat den Kaiser sin is, un GOtt, wat GOtt Sin is.