35. Weke awer würdig wesen ward, de anner Welt to kriegen, un de Uperstahung vun de Doden, de ward nich frien, noch sik frien laten.
36. Denn se künnt nu nich mehr starven; denn se sünd de Engeln gliek, un GOtt sin Kinner, wiel se Kinner sünd vun de Uperstahung. Matth. [22, 30.] 1. Joh. [3, 2.]
37. Dat awer de Doden uperstaht, hett ok Moses andüdt, bi den Busch, as he den HErrn heten deiht: Abraham sin GOtt, un Isaak sin GOtt, un Jakob sin GOtt. 2. Mos. 3, 6.
38. GOtt awer is nich en GOtt vun de Doden, sonnern vun de Lebennigen; denn se levt Em alle.
39. Do antworten weke vun de Schriftgelehrten, un sproken: Meister, Du hest recht seggt.
40. Un se dörften Em vun nu an nicks mehr fragen.
41. He awer sprok to se: Wa seggt se: Christus is David sin Söhn? Matth. [22, 42.] Mark. [12, 35.]
42. Un he sülvst, David, sprickt in dat Psalmbok: De HErr hett seggt to min HErrn: Sett Di to min rechte Hand, Ps. [110, 1.] Matth. [22, 44.]
43. Bet dat Ik legg Din Fiende ton Schemel vun Din Föt.
44. David nennt Em en HErr, woans is He denn sin Söhn?