1. Do tredt He in dat Schipp un fohr wedder röwer un keem in Sin Stadt.
2. Un süh, do brochen se to Em en Gichtigen, de leeg up en Bett. Do nu JEsus ehrn Glov seeg, sprok He to den Gichtigen: Wes’ bi guden Moth, Min Söhn, Din Sünden sünd di vergeven. Mark. [2, 1.] Luk. [5, 18.]
3. Un süh, weke mank de Schriftgelehrten sproken bi sik sülvst: Düsse lästert GOtt.
4. Do awer JEsus ehr Gedanken seeg, sprok He: Worum denkt ji so Arges in ju Harten?
5. Wat is lichter, to seggen: Di sünd din Sünden vergeven, oder to seggen: Stah up un gah?
6. Up dat ji awer weten doht, dat de Minschensöhn Macht hett, up de Eer de Sünden to vergeven, sprok He to den Gichtigen: Stah up, nimm din Bett up un gah na Hus.
7. Un he stunn up un gung to Hus.
8. Do dat Volk dat seeg, verwunner dat sik un pries GOtt, de son Macht de Minschen geven hett.
9. Un do JEsus vun dar gung, seeg He en Minsch in de Tollbod sitten, de heet Matthäus, un sprok to em: Folg Mi na. Un he stunn up un folg Em.
10. Un dat begeev sik, dat He to Disch seet in dat Hus, süh, do keemen veel Töllners un Sünners un seeten mit JEsus un Sin Jüngers to Disch.