36. Do sprok He to se: Awer nu, wer en Büdel hett, de nehm em, dessülven glieken ok de Tasch. Wer awer nich hett, de verkop sin Kleed, un kop en Swerdt.
37. Denn Ik segg ju: Dat mutt ok noch an Mi vullbrocht warrn, dat schreven steiht: »He is unner de Öweldoers rekent.« Denn wat vun Mi schreven is, dat hett en Enn. Jes. 53, 12.
38. Se sproken awer: HErr, süh, hier sünd twee Swerdten. He awer sprok to se: Dat is genog.
39. Un He gung rut na Sin Gewohnheit an den Ölbarg. Em folgten awer Sin Jüngers na an densülven Ort. Matth. [26, 30.] Mark. [14, 26.] Joh. [18, 1.]
40. Un as He darhen keem, sprok He to se: Bedt, up dat ji nich in Anfechtung fallt. Matth. [6, 13.]
41. Un He reet sik vun se af, so wiet as man mit en Steen smieten kann, un knee dal, un be’. Matth. [26, 39.]
42. Un sprok: Vader, wullt Du, so nimm düssen Kelch vun Mi; doch nich Min, sonnern Din Will schall geschehn. Matth. [26, 39.]
43. Dar erschien Em awer en Engel vun den Himmel, un stärk Em.
44. Un dat keem so wiet, dat He mit den Dod ringen dä, un be’ heftiger. Do war awer Sin Sweet as Blotsdruppen, de fulln up de Eer.
45. Un He stunn up vun dat Gebet, un keem to Sin Jüngers, un funn se slapen vör Trurigkeit;