21. Denn se sprok bi sik sülvst: Mug ik blot Sin Kleed anröhrn, so war ik gesund.
22. Do wenn Sik JEsus um un seeg ehr an un sprok: Hef guden Moth, Min Dochter, din Glov hett di holpen. Un de Fru war gesund to desülvige Stunn.
23. Un as He in den Öwersten sin Hus keem un seeg de Flöters, un den Larm vun dat Volk,
24. Sprok He to se: Gaht weg, denn dat lüttje Mäden is nich dod, sonnern dat slöppt. Un se belachen Em.
25. As awer dat Volk rutjagt weer, gung He hen un fat ehr an de Hand. Do stunn dat lüttje Mäden up.
26. Un düsse Geschicht war ludbar öwer dat ganze Land. Luk. [7, 17.]
27. Un as JEsus nu vun dar wieder gung, leepen twee Blinde achter Em her, de schregen un sproken: O, du Davids Söhn, erbarm Di öwer uns. Matth. [15, 22.] [20, 30.]
28. Un do He to Hus keem, gungen de Blinden to Em. Un JEsus sprok to se: Glovt ji, dat Ik so wat dohn kann? Do sproken se to Em: HErr, ja!
29. Do röhr He de Ogen an un sprok: Ju gescheh na ju Glov! Matth. [8, 13.]
30. Un ehr Ogen warn apen dahn. Un JEsus bedroh se un sprok: Seht nu to, dat Nüms wat darvun hört. Mark. [1, 43.] [7, 36.]