31. Awer se gungen ut un maken Em bekannt in datsülvige ganze Land.
32. As düsse nu rut weern, do brochen se Em en Minsch, de weer stumm un beseeten. Matth. [12, 22.] Luk. [11, 14.]
33. Un as de Düvel utdreven weer, fung de Stumme an to spreken. Un dat Volk wunner sik un sprok: So wat is in Israel noch nich sehn warn.
34. Awer de Pharisäers sproken: He drift de Düvels ut dörch den Öwersten vun de Düvels. Luk. [11, 15.] [12, 24.]
35. Un JEsus gung umher in alle Städte un Flecken, lehrte in ehr Scholen un predig dat Evangelium vun dat Riek un heel allerlie Sük un allerlie Krankheit mank dat Volk. Matth. [4, 23.]
36. Un do He dat Volk seeg, jammer Em dat, denn se weern versmacht un verstreut as de Schap, de keen Harr hebbt. Mark. [6, 34.]
37. Do sprok He to Sin Jüngers: De Aarn is grot, awer wenig sünd de Arbeitslüd. Luk. [10, 2.]
38. Darum bedt den HErrn vun de Aarn, dat He Arbeitslüd in Sin Aarn schicken deiht.
Dat 10. Kapitel.
1. Un He reep Sin twölf Jüngers to Sik un gev se Macht öwer de unreinen Geister, dat se desülvigen utdreeven un heeln allerlie Sük un allerlie Krankheit. Mark. [6, 7.] Luk. [9, 1.]