20. Wer Öwel deiht, de haßt dat Licht, un kummt nich an dat Licht, up dat sin Werke nich straft ward. Eph. [5, 13.]
21. Wer awer de Wahrheit deiht, de kummt an dat Licht, dat sin Werke apenbar ward; denn se sünd in GOtt dahn. Eph. [5, 8.] [9.]
22. Darna keem JEsus un Sin Jüngers in dat jüdische Land, un He harr darsülvst Sin Wesen mit se un döff.
23. Johannes awer döff ok noch to Enon, neeg bi Salim; denn dar weer veel Water, un se keemen darhen, un leeten sik döpen. 1. Sam. 9, 4.
24. Denn Johannes weer noch in dat Stockhus leggt. Matth. [14, 3.] Luk. [3, 19.] [20.]
25. Do keem en Frag up mank Johannes sin Jüngers un de Juden öwer de Reinigung;
26. Un se keemen to Johannes, un sproken to em: Meister, de bi di weer up de günd Siet vun den Jordan, vun den du tügt hest, süh, de döfft, un jedereen kummt to Em. Matth. [3, 13.] [3, 11.]
27. Johannes antwort, un sprok: En Minsch kann sik nicks nehmen, dat ward em denn geven vun den Himmel. Ebr. [5, 4.]
28. Ji sülvst sünd min Tügen, dat Ik seggt hef: Ik bün nich Christus, sonnern bün vör Em her schickt.
29. Wer de Brut hett, de is de Brüdigam; de Fründ awer nun den Brüdigam steiht un hört Em to, un freut sik heel öwer den Brüdigam Sin Stimm. Düsse min Freud is nu erfüllt. Matth. [9, 15.]