40. Dat is awer Den Sin Will, de Mi schickt hett, dat, wer den Söhn süht, un glövt an Em, dat ewige Leven hebben schall; un Ik war em upwecken up den jüngsten Dag. Luk. [14, 14.]
41. Do murrten de Juden daröwer, dat He sä: »Ik bün dat Brod, dat vun den Himmel kamen is.«
42. Un sproken: Is düsse nich JEsus, Joseph sin Söhn, den Sin Vader un Moder wi kennen doht? Wa sprickt He denn: »Ik bün vun den Himmel kamen?« Luk. [4, 22.]
43. JEsus antworte, un sprok to se: Murrt nich ünner enanner.
44. Nüms kann to Mi kamen, dat wes’ denn, dat em trecken deiht de Vader, de Mi schickt hett, un Ik warr em upwecken up den jüngsten Dag. Jer. 31, 3.
45. Dar steiht schreven in de Propheten: »Se ward alle vun GOtt ünnerwies’t sien.« Wer dat nu hört vun den Vader, un lehrt dat, de kummt to Mi. Jes. 54, 13. Jer. 31, 33.
46. Nich, dat jemand den Vader sehn hett, ahn de vun den Vader is, de hett den Vader sehn.
47. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer an Mi glöven deiht, de hett dat ewige Leven.
48. Ik bün dat Levensbrod.
49. Ju Vaders hebbt Manna eten in de Wüstenie, un sünd storven. 2. Mos. 16, 15. 4. Mos. 11, 7. Ps. [78, 24.] 1. Cor. [10, 5.]