42. Doch Ik weet, dat Du Mi ümmer hörn deihst; sonnern wegen dat Volk, dat umher steiht, segg Ik dat, up dat se glöven doht, dat Du Mi schickt hest. Joh. [12, 30.]
43. As He dat seggt harr, reep He lud: Lazarus, kumm rut!
44. Un de Dode keem rut, bun’n mit Liekendöker, an Föt un Hann, un sin Gesicht todeckt mit en Sweetdok. JEsus sprickt to se: Lös’t em dat up, un lat em gahn.
45. Veele nu vun de Juden, de to Maria kamen weern, un seegen, wat JEsus dä, glövten an Em.
46. Weke awer vun se gungen hen to de Pharisäers, un sä’n se, wat JEsus dahn harr.
47. Do versammelten de Hohenpresters un de Pharisäers en Rat, un sproken: Wat doht wi? Düsse Minsch deiht veele Teken. Matth. [26, 3.] Luk. [22, 2.]
48. Lat wi Em so, so ward alle an Em glöven. So kamt denn de Römer, un nehmt uns Land un Lüd.
49. Een awer mank se, Kaiphas, de düt Jahr Hoheprester weer, sprok to se: Ji weet nicks,
50. Bedenkt ok nicks; dat is uns beter, en Minsch kummt um för dat Volk, as dat dat ganze Volk verdarven deiht.
51. Düt awer sprok he nich vun sik sülbn; sonnern, wiel dat he düt Jahr Hoheprester weer, prophezeih he. Denn JEsus schull starven för dat Volk,