52. Un nich för dat Volk alleen; sonnern dat He GOtt Sin Kinner, weke terstreut weern, tosamen broch. Joh. [10, 16.] Eph. [2, 16.]
53. Vun den Dag an beraden se, woans se Em dod maken wulln.
54. JEsus awer gung nich mehr frie umher mank de Juden, sonnern gung weg in en Gegend neeg bi de Wüste in en Stadt mit Namen Ephraim, un harr dar Sin Wesen mit Sin Jüngers.
55. Dar weer awer neeg de Juden ehr Ostern; un dar gungen veele rup ut de Gegend vör Ostern na Jerusalem, dat se sik vun ehr Sünn rein maken dä’n. 2. Chron. 30, 17.
56. Dar stunnen se, un frogen na JEsus, un sproken mit enanner in den Tempel: Wat meent ji, dat He nich kummt up dat Fest?
57. Awer de Hohenpresters un de Pharisäers harrn en Gebot utgahn laten, wenn jemand wuß, wo He weer, dat he dat angeben dä, up dat se Em greepen.
Dat 12. Kapitel.
1. Söß Dag’ vör Ostern keem JEsus na Bethanien, wo Lazarus weer, de Verstorbene, den JEsus upweckt harr vun de Doden. Matth. [26, 6.] Mark. [14, 3.]
2. Darsülbst maken se Em en Abendmahltied, un Martha wahr up, Lazarus awer weer een vun de, de mit Em to Disch sitten dän.
3. Do neem Maria en Pund Salv vun unverfälscht, köstlich Nardenöl, un salv JEsus Sin Föt, un drög mit ehr Haar Sin Föt; dat Hus awer war vull vun den Geruch vun de Salv. Mark. [14, 3.]