14. JEsus awer kreeg en jungen Esel, un He rei’ darup; as denn schreven steiht: Matth. [21, 7.]
15. »Wes’ nich bang, du Dochter Zion, süh, din König kummt reden up en Eselsfahlen.« Zach. 9, 9. Jes. 62, 11. Matth. [21, 5.]
16. Düt verstunn awer Sin Jüngers vörher nich; sonnern as JEsus verklärt war, do dachten se daran, dat düt vun Em schreven weer, un se Em düt dahn harrn.
17. Dat Volk awer, dat mit Em weer, as He Lazarus ut dat Graf reep, un em vun de Doden upwecken dä, pries lud de Dath.
18. Darum gung Em ok dat Volk in de Möt, as se hörn dän, dat He son Teken dahn harr.
19. De Pharisäers awer sproken unner enanner: Ji seht, dat ji nicks utrichten doht, süh, alle Welt löppt Em na.
20. Dar weern awer enige Griechen mank de, de rup kamen weern, dat se anbeden dän up dat Fest. 1. Kön. 8, 41.
21. De treden to Philippus, de vun Bethsaida ut Galiläa weer, beden em, un sproken: Herr, wi wulln JEsus geern sehn.
22. Philippus kummt, un seggt dat Andreas, un Philippus un Andreas sän dat wieder to JEsus.