23. JEsus awer antwort se, un sprok: De Tied is kamen, dat de Minschensöhn verklärt ward.
24. Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wenn dat Weetenkorn nich in de Eer fallt, un starven deiht, so blift dat alleen; wenn dat awer starven deiht, so bringt dat veele Korns. 1. Cor. [15, 36.] [37.]
25. Wer sin Leven leef hett, de ward dat verleern; un wer sin Leven up düsse Welt hassen deiht, de ward dat erholn to dat ewige Leven. Matth. [10, 39.] Luk. [17, 33.]
26. Wer Mi deenen will, de folg Mi na; un wo Ik bün, dar schall Min Deener ok sien. Un wer Mi deenen ward, den ward Min Vader ehrn. Joh. [14, 3.] 1. Sam. 2, 30.
27. Nu is Min Seel trurig. Un wat schall Ik seggen? Vader, help Mi ut düsse Stunn? Doch darum bün Ik in düsse Stunn kamen. Matth. [26, 38.]
28. Vader, verherrlich Din Nam. Do keem en Stimm vun den Himmel: »Ik hef Em verherrlicht, un will Em nochmal herrlich maken.«
29. Do sprok dat Volk, dat darbi stunn un tohörn dä: Dat dunnert. De annern sproken: Dar sprickt en Engel mit Em.
30. JEsus antwort un sprok: Düsse Stimm is nich um Min willen geschehn, sonnern um ju willen.
31. Nu geiht dat Gericht öwer de Welt; nu ward de Fürst vun düsse Welt rutstött warrn.
32. Un Ik, wenn Ik verhögt warr vun de Eer, so will Ik se all to Mi trecken.