9. (Up dat dat Wort erfüllt war, wat He seggen dä: »Ik hef keen vun de verlarn, de Du Mi geven hest.«)
10. Do harr Simon Petrus en Swerdt, un he trock dat ut, un slog na den Hohenprester sin Knecht, un hau em sin rechte Ohr af; un de Knecht heet Malchus. Matth. [26, 51.] Mark. [14, 47.] Luk. [22, 50.]
11. Do sprok JEsus to Petrus: Stek din Swerdt an sin Stä. Schall Ik den Kelch nich drinken, den Mi Min Vader geven hett? Matth. [20, 22.] Ps. [110, 7.]
12. Dat Volk awer, un de Oberhauptmann, un de Juden ehr Deeners neemen JEsus, un bunn’ Em. Matth. [26, 57.] Mark. [14, 53.]
13. Un föhrn Em toeerst to Hannas, de weer Kaiphas sin Fru ehr Vader, de düt Jahr Hoheprester weer. Matth. [26, 57.] Mark. [14, 53.] Luk. [22, 54.]
14. Dat weer awer Kaiphas, de de Juden raden dä, dat weer gut, dat en Minsch umbrocht war för dat Volk. Joh. [11, 50.]
15. Simon Petrus awer folg JEsus na, un en anner Jünger. Düsse Jünger weer den Hohenprester bekannt, un gung mit JEsus rin in den Hohenprester sin Pallast.
16. Petrus awer stunn buten vör dat Dohr. Do gung de anner Jünger, de den Hohenprester bekannt weer, rut, un sprok mit de Dohrwächtersch, un föhr Petrus rin. Matth. [26, 69.]
17. Do sprok de Deern, de Dohrwächtersch, to Petrus: Büst du nich ok een vun düssen Minschen Sin Jüngers? He sprok: Ik bün dat nich.
18. Dar stunn awer de Knechten un Deeners, un harrn en Füer vun Holtkahln anmakt, denn dat weer kold, un se warmden sik. Petrus awer stunn bi se, un warm sik.