28. Darna, as JEsus weten dä, dat Allns vullbrocht weer, up dat de Schrift erfüllt war, sprickt He: Ik bün döstig!
29. Dar stunn en Fatt vull Etig. Se awer füllten en Swamm mit Etig, un lä’n den um en Ysop, un heeln Em dat an den Mund. Ps. [69, 22.]
30. As nu JEsus den Etig to Sik nahm harr, sprok He: »Dat is vullbrocht,« un leet den Kopp dalhangen, un weer dod.
31. De Juden awer, wiel dat Rüstdag weer, dat de Lieknams nich den Sabbat öwer an dat Krüz blieven dän, (denn düsse Sabbatsdag weer en grote Fierdag) beden se Pilatus, dat ehr Been braken, un se afnahm warn.
32. Do keemen de Kriegsknechts, un broken den eersten de Been, un denn den annern, de mit em krüzigt weer.
33. As se awer to JEsus keemen, as se seegen, dat He all dod weer, broken se Em de Been nich;
34. Sonnern een vun de Kriegsknechten mak Sin Sied apen mit en Lanz, un gliek darup keem Blot un Water rut.
35. Un de dat sehn hett, de hett dat betügt, un sin Tügnis is wahr; un desülve weet, dat he de Wahrheit seggen deiht, up dat ok ji glöven doht.
36. Denn düt is geschehn, dat de Schrift erfüllt war: »Ji schüllt Em keen Knaken entwei breken.« 2. Mos. 12, 46.