37. Un noch eenmal sprickt en anner Schrift: »Se ward sehn, in weken se staken hebbt.« Zach. 12, 10. Offenb. [1, 7.]
38. Darna be’ Joseph vun Arimathia, de en Jünger vun JEsus weer, Pilatus, doch heemlich ut Furcht vör de Juden, dat he much JEsus Sin Lieknam afnehm. Un Pilatus verlöv em dat. Deswegen keem he, un neem JEsus Sin Lieknam af.
39. Dar keem awer ok Nikodemus, de vörmals bi de Nacht to JEsus kam weer, un broch Myrrhen un Aloe mank enanner, bi hunnert Pund. Joh. [3, 2.] Matth. [2, 11.]
40. Do neemen se JEsus Sin Lieknam, un bun’n Em in linnen Döker mit Spezerien, as de Juden to begraven pleggt.
41. Dar weer awer an de Stä, wo He krüzigt war, en Garn, un in den Garn en nie Graf, in dat vörher noch Nüms leggt weer.
42. Darhen lä’n se JEsus, wegen de Juden ehrn Rüstdag, wiel dat Graf neeg bi weer.
Dat 20. Kapitel.
1. An enn vun de Sabbats kummt Maria Magdalena fröh, as dat noch düster weer, na dat Graf, un süht, dat de Steen vun dat Graf weg weern. Matth. [28, 1.] Mark. [16, 1.] Luk. [24, 1.]
2. Do löppt se, un kummt to Simon Petrus, un to den annern Jünger, den JEsus leef harr, un sprickt to se: Se hebbt den HErrn wegnahm ut dat Graf, un wi weet nich, wo se Em henleggt hebbt.
3. Do gung Petrus un de anner Jünger rut, un keemen an dat Graf. Luk. [24, 12.]