6. As nu düsse Stimm geschehg, keem de Menge tosamen un verfehren sik, denn jeder een hör dat se mit sien Sprak reden dä’n.
7. Se verfehrn sik awer alle, wunnerten sik un spröken mank enanner: Seht doch, sünd nich düsse alle de do reden dohn, ut Galiläa?
8. Woans hörn wi denn, jeden een sien Sprak, in weke wi gebohrn sünd?
9. Parther un Meder un Elameter un de wi wahnen dohn in Mesopotamien, un in Judäa, un Kappadocien, Pontus un Asien.
10. Phrygien un Pamphylien, Egypten un an de Enn’n vun Lybien bi Kyrene un Utlänners vun Rom,
11. Juden un Judengenaten, Kreter un Araber, wi hörn se mit unse Tungen GOtt Siene groten Daden reden.
12. Se verfehrten sik awer alle un sproken, de een to den annern: Du, wat will dat warden?
13. De annern awer harn ehren Spaß darut un sproken: Se sünd vull vun söten Wien!
14. Do trä Petrus up mit de Elven, leet sien Stimme hörn un redte to ehr: Ji Juden, leeve Männer un Alle, de ji to Jerusalem wahnen doht, dit si jug kund dahn, un lat miene Worde to jug Ohren ringahn.
15. Denn düsse sünd nich bedrunken, as ji glöven doht, sintemal dat is de drüdde Stunn vun den Dag.