26. Dorum is mien Hart fröhlich un miene Tung freut sik, denn ock mien Fleesch ward ruhen in de Hoffnung;
27. Denn du warst mien Seel nich in de Höll laten, ock nich togeven, dat dien Heilige de Verwesung sehen deiht.
28. Du hest mi kund dahn de Weg to dat Leven, Du warst mi vull maken mit Freud vör Dien Angesicht.
29. Ji Männer, leeve Bröder, lat mi fri reden to jug vun den Erzvadder David: He is storven un begraven un sien Grav is bi uns bet up düssen Dag. Kap. [13, 36.] 1. Kön. 2, 10.
30. Dar he nun en Prophet weer, un weten dä, dat em GOtt toseggt harr mit eenen Eed, dat vun de Frucht vun siene Lenden schull up sienen Stohl sitten: Ps. [89, 4.] [5.]
31. Hett he dat tovör sehn un redt vun Christus Sien Uperstahung, dat Sien Seel nich in de Höll laten is un Sien Fleesch de Verwesung nich sehen hett. Kap. [13, 35.] Ps. [16, 10.]
32. Düssen JEsus hett GOtt uperweckt, darvun sünd wi alle Tügen.
33. Nu He dörch GOtt Siene Rechte verhöget is, un kregen hett vun den Vadder de Verheißung, dat He den heiligen GEist hebben schull, hett He dit utgaten wat ji sehn un hören doht.
34. Denn David is nich to den Himmel upfahren. He sprickt awer: De HErr hett seggt to mienen HErrn: »Sett Di to Miene rechde Hand, Matth. [22, 44.]