8. Awer Petrus rede se an: Segg mi, hebbt ji den Acker so düer verkofft? Se sprok: Ja, so düer.
9. Petrus awer sprok to ehr: Worum sünd ji denn eens wurden, to versöken den GEist vun den HErrn? Sieh, de Föt von de, de dienen Mann begraben hebben, sünd vör de Döhr un warden di rutdrägen.
10. Un alsobald full se to sien Föt un gev den Geist up. Do keemen de jungen Lüd un funnen se dod, drogen se rut un begraven se bi ehren Mann.
11. Un do keem en grote Furcht över de ganze Gemeen un över alle, de dat hörn dä’n.
12. Do geschehn awer veele Teken un Wunner in dat Volk dörch de Apostel ehre Hänn, un weeren alle in de Halle Salomo’s endrächdig.
13. Vun de annern awer dörffte sik keener to ehr dohn, sonnern dat Volk höll veel vun ehr.
14. Do warn awer immer mehr hento dahn, de do glöven dä’n an den HErrn, en grote Tal vun Mannslüd un Fruenslüd. Kap. [2, 47.]
15. Also dat se de Kranken up de Strat rut drägen dä’n un leggden se up Bedden un Bahren, up dat, wenn Petrus keem, sien Schatten enige vun ehr överschatten dä. Kap. [19, 11.] [12.]
16. Do keemen ock herto veele vun de umliggenden Stä nah Jerusalem un brochden de Kranken un de, weke vun unsaubere Geister pienigt weeren, un warn alle gesund.
17. Do stunn awer up de Hohepreesters un alle, de mit em weeren, dat heet vun Sekte de Sadducäer, un weern vull Iwer.