18. Un län de Hänn an de Apostel un schmeeten se in dat gemeene Gefängnis.
19. Awer den HErrn Sien Engel mak in de Nacht de Döhr vun dat Gefängnis apen un föhr se rut un sprok: Kap. [12, 7.]
20. Gaht hen un tredt up un redet in den Tempel to dat Volk alle Worde vun düt Leven. Joh. [12, 50.]
21. Do se düt hört harn, gungen se fro in den Tempel un lehrden. De Hohepreester awer keem un de mit em weeren, un repen tosamen den Rat un alle Öllsten vun de Kinner Israel un schickten hen na dat Gefangenhus, se to haln. Kap. [4, 5.]
22. De Deeners awer keemen dar un funnen se nich in dat Gefangenhus, keemen wedder un verkündigten,
23. Un sproken: Dat Gefangenhus funnen wi verslaten mit allen Fliet, un de Wächders buten stahn vör de Döhren, awer do wi updä’n, funnen wi nüms darin.
24. Do düsse Red hören dä’n de Hohepreester un de Hauptmann vun den Tempel un annere Hohepreesters, verfehrten se sik un fragden sik, wat doch dat warden wull.
25. Do keem eener an, de verkündigte ehr: Seht, de Lüd, de ji in dat Gefängnis schmeeten hebbt, sünd in den Tempel, stahn un lehrn dat Volk.
26. Do gung hen de Hauptmann mit de Deeners un halt se, nich mit Gewalt, denn se weeren bang vör dat Volk, dat se nich steenigt wör.
27. Un as se se bringen dä’n, stellden se se vör den Rad. Un de Hohepreester frag se,