29. Do full sin Mitknecht dal un bä em un sprok: Hef Geduld mit mi, ik will di Allns betaln.
30. He wull awer nich, sonnern gung hen un smeet em in dat Stockhus, bet dat he betal, wat he schüllig weer.
31. Do awer sin Mitknechten dat seegen, warn se heel bedrövt un keemen un brochten vör ehrn Herrn alles, wat sik todragen harr.
32. Do leet sin Herr em vör sik kamen un sprok to em: Du Schalksknecht, all din Schuld hef ik di vergeven, wiel dat du mi beden däst;
33. Schullst du di denn nich ok erbarmen öwer din Mitknecht, as ik mi öwer di erbarmt hef? Matth. [5, 7.] Jak. [2, 13.]
34. Un sin Herr war falsch un öwergev em de Pienigers, bet dat he betal alles, wat he schüllig weer. Matth. [5, 26.]
35. Also ward ju Min himmlische Vader ok dohn, wenn ji nich vergevt vun ju Harten, Jedereen sin Broder sin Fehlers. Mark. [11, 25.] [26.]
Dat 19. Kapitel.
1. Un dat begev sik, do JEsus düsse Red to Enn brocht harr, mak He Sik up ut Galiläa un keem in de Grenzen vun dat jüdische Land, up gündsiet vun den Jordan. Mark. [10, 1.]
2. Un veel Volk folg Em na, un He mak se darsülvst gesund.