3. Do treden de Pharisäers to Em, versöchten Em un sproken to Em: Is dat ok recht, dat sik en Mann scheeden deiht vun sin Fru wegen irgend en Orsak?
4. He antworte awer un sprok to se: Hebbt ji nich les’t, dat, De in den Anfang den Minsch makt hett, De mak, dat en Mann un en Fru wesen schull. 1. Mos. 1, 27.
5. Un sprok: Darum ward en Minsch Vader un Moder verlaten un an sin Fru hangen, un de Twee ward een Fleesch wesen. 1. Mos. 2, 24. Mark. [10, 7.] 1. Cor. [6, 16.] Eph. [5, 31.]
6. So sünd se nu nich twee, sonnern een Fleesch. Wat nu GOtt tosamenfogt hett, dat schall de Minsch nich scheeden. 1. Cor. [7, 10.]
7. Do sproken se: Warum hett denn Moses gebaden, en Scheedebref to geven un sik vun se to scheeden? Matth. [5, 31.] Mark. [10, 4.]
8. He sprok to se: Moses hett ju Frilöv geven, ju to scheeden vun ju Fruens wegen ju Hart sin Hartigkeit. Vun Anbeginn is dat nich so west.
9. Ik segg ju awer: Wer sik vun sin Fru scheeden deiht (dat wes’ denn wegen Horerie), un friet en anner, de brickt de Eh, un wer de scheeden Fru friet, de brickt ok de Eh.
10. Do sproken de Jüngers to Em: Steiht en Mann sin Sak mit sin Fru also, so is dat nich gut, to frien.
11. He sprok awer to se: Dat Wort fat nich jeder, sonnern de, den dat geven is. 1. Cor. [7, 7.] [17.]
12. Denn dar sünd weke versneden, de sünd ut ehr Moder ehrn Lief so gebarn. Un dar sünd weke versneden, de vun de Minschen versneden sünd. Un dar sünd weke versneden, de sik sülvst versneden hebbt wegen dat Himmelriek. Wer dat faten kann, de fat dat.