2. Un do he mit de Arbeitslüd eenig warn weer um een Groschen ton Daglohn, schick he se hen in sin Wienbarg.

3. Un gung ut um de drütte Stunn un seeg weke annere up den Markt müssig stahn.

4. Un sprok to se: Gaht ji ok hen in den Wienbarg, ik will ju geven, wat recht is.

5. Un se gungen hen. Awermals gung he ut um de sößte un negende Stunn un dä ebenso.

6. Um de ölvte Stunn awer gung he ut un funn annere müssig stahn un sprok to se: Wat staht ji hier den ganzen Dag müssig?

7. Se sproken to em: Uns hett nüms meed. He sprok to se: Gaht ji ok hen in den Wienbarg, un wat recht wesen ward, schall ju ok warrn.

8. As dat nu Abend war, sprok de Herr vun den Wienbarg to sin Schaffner: Rop de Arbeitslüd un gif se den Lohn un hev an vun den letzten bet to den eersten.

9. Do keemen de, de um de ölvte Stunn meed weern, un en jeder kreeg sin Groschen.

10. As awer de Eersten keemen, meenen se, se warn mehr kriegen, un se kregen ok jeder sin Groschen.

11. Un as se den kregen, murrn se gegen den Husvader: