12. Düsse letzten hebbt man een Stunn arbeidt, un du hest se uns liek stellt, de wi den Dag sin Last un Hitt dragen hebbt.

13. He antworte awer un sä to een vun se: Min Fründ, ik doh di keen Unrecht, büst du nich mit mi eens warn um een Groschen?

14. Nimm, wat din is, un gah weg! Ik will awer düsse Letzten geven gliek as di.

15. Oder hef ik keen Macht, to dohn, wat ik will, mit dat, wat min is? Sühst du darum so bös ut, dat ik so gut bün? Röm. [9, 21.]

16. Also ward de Letzten de Eersten un de Eersten de Letzten wesen. Denn veele sünd beropen, awer wenige sünd utwählt.

17. Un He trock rup na Jerusalem un neem to Sik de twölf Jünger up den Weg alleen un sprok to se: Kap. [17, 22.]

18. Seht, wi treckt rup na Jerusalem un de Minschensöhn ward de Hohenpresters un Schriftgelehrten öwerantwordt warrn, un se ward Em verdammen to’n Dod. Mark. [9, 31.]

19. Un ward Em de Heiden öwerlevern to verspotten un to geißeln un to krüzigen. Un am drütten Dag ward He wedder upstahn. Luk. [8, 32.]

20. Do treden to Em Zebedäus sin Kinner, de Moder mit ehr Söhns, full vör Em dal un be’ wat vun Em. Mark. [10, 35.]

21. Un He sprok to ehr: Wat wullt du? Se sprok to Em: Lat düsse min beide Söhns sitten in Din Riek, een to rechter un den annern to linker Hand.