1. Düt is de anner Breef, de ik ju schriev, ji Leeven, in weke dörch Vermahnen ik ju uprichtigen Sinn upwecken doh, Kap. [1, 13.]
2. Dat ji denkt an de Wör’, de ju fröher seggt sünd vun de hilligen Propheten un an unse Gebot, de wi den HErrn un HEiland Sin Apostels sünd;
3. Indem ji tonächst bedenkt, dat in de letzte Dag’ Spötters kamen ward, de na ehr egen Lüst wandelt, 1. Tim. [4, 1.]
4. Un seggt: Wo is de Tosag nun Sin Tokunft? Denn nadem de Vaders storven sünd, blift dat Allns, as dat vun de Kreatur ehr Anfang wesen is. Jes. 5, 19.
5. Se verget awer mit Willn, dat de Himmel vör Tieden ok weer, darto de Eer ut dat Water kamen is un dat se int Water besteiht dörch GOtt Sin Wort; 1. Mos. 1, 2. 6. Ps. [24, 2.]
6. Doch ward to de Tied de Welt dörch desülvigen mit de Sündflot verdarvt. 1. Mos. 7, 21. Weish. 10, 4. Matth. [24, 39.]
7. So ward nu ok de Himmel un de Eer dörch Sin Wort upspart, dat se to dat Füer upbewahrt ward up den Gerichtsdag un de gottlosen Minschen ehr Verdammnis. v. [10.]
8. Eens awer schüllt ji weeten, min Leeven, dat een Dag vör den HErrn is as dusend Jahr un dusend Jahr as een Dag. Ps. [90, 4.]
9. De HErr vertögert de Tosag’ nich, as wek dat för en Vertögern holt, sonnern He hett Geduld mit uns un will, dat Nüms verlarn ward, sonnern dat Jedereen Buß dohn kann. Hab. 2, 3. Ezech. 18, 23. 1. Tim. [2, 4.]