28. Wenn Jemand Moses sin Gesetz breken deiht, de mutt starven ahn Barmhartigkeit dörch twee oder dree Tügen. Joh. [8, 17.]
29. Wa veel mehr Straf mutt de doch verdeenen, künnt ji ju wol denken, de GOtt Sin Söhn mit Föten perren un dat Blod vun dat Testament för unrein holn deiht, dörch wat he hilligt is, un den Geist vun de Gnad schändt? Kap. [2, 3.] [12, 25.] 1. Cor. [11, 25.] [27.]
30. Denn wi kennt den, de dar seggt: »De Rach is Min Sak, Ik will vergelln,« sprickt de HErr. Un awermals: »De HErr ward Sin Volk richten.« Röm. [12, 19.]
31. Schrecklich is dat, in den lebendigen GOtt Sin Hann to falln.
32. Denkt an de vörigen Dag’, in weke ji, nadem ji hell makt sünd, en groten Kampf vull Lieden hebbt uttostahn hatt; Phil. [1, 29.] [30.]
33. To en Deel sülvst dörch Schimp un Bedröfnis to en Schauspill warn sünd; ton annern Deel Gemeenschap hatt mit de, de dat ebenso geiht.
34. Denn ji hebbt mit min Keden Mitlieden hatt un den Roof vun ju Göder mit Freuden hennahmen, wiel ji weten doht, dat ji bi ju sülvst wat Beters un wat Blievendes in den Himmel hebbt. Matth. [6, 20.]
35. Smiet ju Vertruen nich weg, denn dat hett en groten Lohn. Kap. [11, 26.]
36. Geduld awer deiht ju noth, up dat ji GOtt Sin Willen doht un de Tosag’ kriegt.