19. Un se lä’n Eer up ehr Köpp un schreegen, weenten un klagten, un sproken: Weh, weh, de grote Stadt, in weke riek warn sünd Alle, de Scheep up de See harrn, vun ehr Waar. Denn in een Stund is se tonicht makt. Jos. 7, 6. Hiob. 2, 12.
20. Freu di öwer se, Himmel, un ji hillige Apostels un Propheten, denn GOtt hett ju Ordel an ehr richt. Jes. 44, 23. 49, 13. Jer. 51, 48.
21. Un en starker Engel nehm en groten Steen as en Möhlsteen up, smeet em in de See un sprok: So ward mit en Wurf de grote Stadt Babylon hensmeten un nich mehr funn’ warrn. Jer. 51, 63. 64.
22. Un de Sängers, de Saitenspelers, de Flötenspelers un Basunblasers ehr Stimm schall nich mehr in di hört warrn, un keen Handwarksmann vun irgend en Handwark schall mehr in di funn’ warrn un de Stimm vun de Möhl schall nich mehr in di hört warrn; Jes. 24, 8. Ezech. 26, 13.
23. Un dat Licht vun de Lücht schall nich mehr in di schienen, un den Brüdigam un de Brut ehr Stimm schall nich mehr in di hört warrn, denn din Koplüd weern Fürsten up de Eer, denn dörch din Toverie sünd verirrt warn alle Heiden. Jer. 7, 34. 16, 9. 25, 10. Jes. 23, 8.
24. Un de Propheten un de Hilligen ehr Blod is in ehr funn’ warn, un all de ehr, de up de Eer umbrocht sünd. Kap. [17, 6.] Matth. [23, 35.] [37.]
Dat 19. Kapitel.
1. Darna hör ik en Stimm vun grote Schaaren in den Himmel, de sproken: Hallelujah! Heil un Pries, Ehr un Kraft för GOtt, unsen HErrn! Kap. [11, 15.]
2. Denn wahrhaftig un gerecht sünd Sin Gerichte, dat He de grote Hor verordelt hett, weke de Eer mit ehr Horerie verdarvt un hett Sin Knechte ehr Blod vun ehr Hand förrert. Kap. [16, 7.] Jer. 51, 25. Ps. [9, 13.] Joel. 3, 26.