40. Denn ward twee up dat Feld wesen; Een ward annahm, un de Anner ward verlaten warrn.
41. Twee ward malen in de Möl; de Een ward annahm un de Anner ward verlaten warrn.
42. Darum west wachsam; denn ji weet nich, wat vör en Stunn ju HErr kamen ward. Mark. [13, 33.] [35.]
43. Dat schüllt ji awer weten: Wenn en Husvader weten dä, up wat förn Stunn de Deef kamen wull, so war he jo wachsam wesen un nich in sin Hus breken laten. 1. Thess. [5, 2.]
44. Darum west ji ok bereit; denn de Minschensöhn ward kamen to en Stunn, wenn ji dat nich meent.
45. Wer is awer nu en true un kloke Knecht, den de Herr sett hett öwer sin Deeners, dat he se to rechte Tied Spies gift? Kap. [25, 21.] Luk. [12, 42.] Ebr. [3, 5.]
46. Selig is de Knecht, wenn sin Herr kummt un findt em also dohn.
47. Wahrlich, Ik segg ju: He ward em öwer all sin Göder setten. Kap. [25, 21.] [23.]
48. So awer de anner, de böse Knecht, ward in sin Hart seggen: Min Herr kummt noch lang nich,
49. Un fangt an, sin Mitknechten to sla’n, itt un drinkt mit de Bedrunkenen: