‘mijn nieuwe mare zijn zeer zoete:

die koele mei en die komt aan—

za laat ons blaauw bloempjes plukken’ enz.

Bei aller Prosa sind sie doch meist in den Gränzen des Anstandes gehalten.

Volksthümlicher und frischer ist die zweite Art, die Gassenhauer, wie man sie am passendsten nennen kann; es sind Straßenlieder voll Schilderungen grober Sinnlichkeit und voll Züge der ärgsten Gemeinheit. Hieher gehören z. B. die viel gesungenen:

Daar voeren drie zoldaten al over den Rijn enz.

Daar was een boer, een oolijke boer enz.[1]

Daar zou eens een diefje uit stelen enz.

Een dochter en een jonkman

kregen laast beiden een zin enz.