[51.2] M. T. H. Perelaer, Ethnographische Beschrijving der Dajaks (Zalt-Bommel, 1870), pp. 59 sq.
[51.3] A. W. Nieuwenhuis, Quer durch Borneo, ii. 99; id., In Centraal Borneo (Leyden, 1900), ii. 278.
[51.4] A. H. F. J. Nusselein, “Beschrijving van het landschap Pasir,” Bijdragen tot de Taal- Land- en Volkenkunde van Nederlandsch-Indië, lviii. (1905) p. 538.
[51.5] A. Bastian, Indonesien, i. (Berlin, 1884) p. 144.
[52.1] G. A. Wilken, Verspreide Geschriften (The Hague, 1912), ii. 335 (“Huwelijken tusschen bloedverwanten,” p. 26).
[52.2] B. F. Matthes, “Over de âdá’s of gewoonten der Makassaren en Boegineezen,” Verslagen en Mededeelingen der Koninklijke Akademie van Wetenschappen, Afdeeling Letterkunde, Derde Reeks, ii. (Amsterdam, 1885) p. 182.
[52.3] Digest, xlviii. 9.9, “Poena parricidii more majorum haec instituta est, ut parricida virgis sanguineis verberatus deinde culleo insuatur cum cane, gallo gallinaceo et vipera et simia: deinde in mare profundum culleus jactatur.” Compare Valerius Maximus, i. 1. 13; Professor J. E. B. Mayor’s note on Juvenal, viii. 214. If the view suggested above is correct, the scourging of the criminal to the effusion of blood (virgis sanguineis verberatus) must have been a later addition to the original penalty, unless indeed some provision were made for catching the blood before it fell on the ground.
[53.1] A. C. Kruijt, “Eenige aanteekeningen omtrent de Toboengkoe en de Tomori,” Mededeelingen van wege het Nederlandsche Zendelinggenootschap, xliv. (1900) p. 235.
[53.2] A. C. Kruijt, “Van Posso naar Mori,” Mededeelingen van wege het Nederlandsche Zendelinggenootschap, xliv. (1900) p. 162.
[53.3] N. Adriani en Alb. C. Kruijt, De Bare’e-sprekende Toradja’s van Midden-Celebes, i. (Batavia, 1912) p. 187.