CANT VOUNGEN[ (en français)]
LA REMOUNTO
XCII
E van se jaire. A l'aubo, entre que piéuto
Dins li brouas dóu Rose l'auceliho,
Dau! dau! lou veiturin, lis equipage,
Tout acò's deja dre. Pèr la remounto
An tira li sapino, li pinello,
Tafort! adrou! de l'autro man dóu flume.
Desplegon li dos maio tànti longo
Qu'à l'aubourié de la grand nau se ligon.
Agroupon i dos maio li maieto
Pèr i' atala li grand chivau de viage.
Au cau-d'avans de la barco majouro
Vint-e-vue garagnoun se i' apountellon,
Dessepara, quadrigo pèr quadrigo,
Emé soun menadou de quatre en quatre.
Li quatre primadié, tóuti blanc, porton
Lou baile carretié—qu'a la counducho
Di vuetanto chivau dis atalage.
Au cau-d'arrié van jougne mai dès couble;
Au cau de la carato uno dougeno;
Au restant di batèu o de la rigo
Lou rèsto di supèrbi roumpe-tèsto.
En endihant vers lis ego palustro
E gravachant la terro de si bato,
Oh! que soun bèu, la creniero que floto,
Emé li róugi flo de si cabestre,
Si rava blu de lano amechourlido,
Si coulassoun plen de clavèu de couire!
A Tarascoun, i'an douna la civado.
Lou manescau ferrant, qu'es de l'escorto,
Un darrié cop lis a passa 'n revisto.
Li marinié de terro, à pleno cencho
Pourtant li batafiéu—que s'envertouion
Pèr adouba, quand fau, li roumpeduro
De la maio,—soun lèst. D'aut de la barco,
Lou vièi patroun Apian, en vesènt siéuno
Aquelo pouderouso cavalino
Qu'en dougo dóu grand flume s'esperlongo,
En countemplant touto aquelo sequèlo
De marinié, de carretié, que bourjon
Li Segounau dóu Rose à sa coumando,
En espinchant la floto e la tesuro
Dis aut tibanèu blanc que s'encamellon
Subre la carguesoun di marchandiso
Bèn estivado e marcado à bon nòli
Pèr l'escrivan, lou vièi patroun se gounflo
Dins soun ourguei de mèstre d'equipage:
—E vuei, pèr trebóuja, dis, que ié vèngon
Li Cuminau tant famous de Serriero,
Li Bounardèu de Lioun, tànti riche,
Li Martouret bragard, que n'an que piafo,
E li boutié d'Isero e de Grenoble
Emé si biòu lourdas, councha de bóuso!
Que ié vèngon, se volon, en seguido:
Ié fara, lou Caburle, tira l'ènso!—
XCIII
E coume a di, capèu en man, saludo
La crous de l'equipage qu'es en poupo,
Emé soun det moutu que trempo au Rose,
Devoutamen, noublamen éu se signo:
—Au noum de Diéu e de la santo Vierge,
Adounc coumando, fa tira la maio!—
Lou prouvié sus la pro, que fai escouto,
Repetis:—Fa tira la maio!—En terro
Lou patroun de calaumo à soun tour crido:
—Eh! fa tira la maio!—D'un à l'autre
Lou crid enjusquo au baile amount ressono.
Lou baile carretié dins l'estendudo
Mando un bèu cop de fouit: li vint quadrigo,
Au repetun di chasso lardarello
Desparron à la fes. Se desvouloupon
E s'estiron li gumo fin-que tiblon
E, desmarrado en plen tóuti li barco,
Lou grand patroun repren:—Amaio sòli!
E fa tira davans!—La longo tiero,
Sus la levado e la calado rufo,
En rebalant contro l'aigo que fouito
La tirassiero grèvo de la rigo,
Tout siau à soun trantran dounc s'encarrèiro.
E souto lou brancun di gràndis aubo,
Dins lou silènci de la vau de Rose,
A l'esplendour dóu soulèu que se lèvo,
Au pas di bèu chivau que s'escourpouiron
E de si narro embandisson la tubo,
Lou proumié carretié dis la preguiero.
De liuen en liuen, sus lou coutet lis autre
Aguènt lou fouit que pènjo emé sa lonjo,
En caminant, avau darrié, se signon
O, pèr abra lou cachimbau à l'esco,
Picon de fiò sus lou peirard. La troupo,
Tirant de long belèu un quart de lègo,
Vai ribejant li sauseto ramudo
Ounte la maio freto e s'entrepacho.
Arma d'un pau—que sus l'espalo porton,
Li marinié de terro la seguisson,
Tenènt d'à ment l'einormo tourtouiero,
Pèr la faire sauta sus lis entramble;
O 'mè li batafiéu—qu'à la centuro
Se soun enviróuta, de-longo adoubon
Sus li reinard quauque trenoun que peto.
XCIV