Julianus.
..... Ego quondam stultus talia exercui et clericatum in ecclesia obtinui.
Johannes.
Placetne tibi, o Paule, clericus?
Paulus.
Diaboli capellanus.
[239]. V. Eusebio, Hist. eccl., l. VIII, c. 14; Vita Constantini, l. 1, c. 36.
[240]. Chronicon universale, ap. Pertz, Script., t. VI, p. 114. Così pure Giovanni da Verona.
[241]. Giacomo da Voragine cita la Historia tripartita, ma in essa altro non si trova a tale proposito che un passo di Teodoreto, il quale fa seguire il caso in Grecia, quando Giuliano aspirava all'impero. Può darsi che il Voragine avesse tra mani un testo interpolato della Historia: ecco, ad ogni modo, le sue parole: «Qui (Julianus) cum instructus esset a pueritia in arte magica et multum sibi placeret, magistros inde plurimos secum habebat. Die autem quadam, sicut in hystoria tripartita habetur, cum puer adhuc esset et recedente magistro suo solus remansisset et adjurationes daemonum legere incepisset, ante cum maxima multitudo daemonum instar Aethyopum nigrorum advenit. Tunc Julianus hoc videns et metuens signum crucis protinus fecit et omnis illa multitudo daemonum evanuit; qui cum magistro suo revertenti, quid sibi acciderit, retulisset, dixit ei magister suus; hoc signum crucis maxime daemones odiunt et timent».
[242]. V. oltre a Gregorio Nazianzeno, Sozomene, Hist. eccl., l. V, c. 2; Teodoreto, Hist. eccl., l. III, c. 3 e 26; Niceforo, Hist. eccl., l. X, c. 35, ecc.