[172]. «cur» ovvero «quomodo dixit:...? Solvitur sic:...» Ad Aen. III, 203, 276, 341, 379; IV, 399, 545 ecc. ecc.

[173].

«.......... ut forte rogatus,

Dum petit aut thermas aut Phoebi balnea, dicat

Nutricem Anchisae, nomen patriamque novercae

Anchemoli, dicat quot Acestes vixerit annis

Quot Siculi Phrygibus vini donaverit urnas.»

Iuvenal. VII, 231 sgg.

[174]. «sciendum est locum hunc esse unum de XII (al. XIII) Vergili sive per naturam obscuris, sive insolubilibus, sive emendandis, sive sic relictis ut a nobis per historiae antiquae ignorantiam liquide non intelligantur.» Serv. Ad Aen. IX, 363 «sciendum tamen et locum hunc esse unum de his, quos insolubiles diximus supra» id. ad IX, 412; cf. anche ad XII, 74; V, 622. Lehrs, de Aristarchi stud. hom. p. 219 sg.; Ribbeck, Prolegomm. p. 109 sgg. A questa categoria appartengono anche le antapodosis (quibus locis commemorantur quae non sunt ante praedicta) delle quali una è notata nel IX dell'Eneide v. 453 da Servio, come la decima. Cf. Ribbeck, Prolegomm. p. 108 sg.

[175]. «Ergo per ramum virtutes dicit esse sectandas, qui est y litterae imitatio, quem ideo in silvis dicit latere, quia re vera in huius vitae confusione et maiore parte vitiorum virtutis integritas latet.» Serv. Ad Aen. VI, 136. Per questa osservazione trovansi, nelle più antiche edizioni di Virgilio, attribuiti a questo poeta i versi di Massimino sul valore simbolico della lettera Y (Anthol. lat. n.º 632, ed. Riese):