«Littera Pytagorae, discrimine secta bicorni,
Humanae vitae specimen praeferre videtur» etc.
[176]. «Refutandae enim sunt allegoriae in bucolico carmine, nisi cum ex aliqua agrorum perditorum necessitate descendunt» ad Ecl. III, 20.
[177]. Cfr. Schaper, Ueber die Entstehungszeit der Virgilischen Eclogen, in Jahrbb. f. Philolog. u. Paedag. vol. 90 (1864) p. 640 sgg.
[178]. Suringar, Hist. crit. scholiastt. latinn. II, p. 79. L'ediz. di Lion, però invece di «Arbusta, fruteta idest scholastici» offre «Arbusta, fructeta scholastici vocabant.».
[179]. Ad Georg. I, 230. Non mancano espressioni d'ammirazione, come: «unde apparet divinum poetam aliud agentem verum semper attingere» ad Aen. III, 349.
[180]. «.... melius existimans loquacitate quadam te facere doctiorem, quam tenebrosae brevitatis vitio in erroribus linquere» Praef.
[181]. «Si Maronis carmina competenter attenderis et eorum mentem commode comprehenderis, invenies in poeta rhetorem summum; atque inde intelliges Vergilium non grammaticos sed oratores praecipuos tradere debuisse.» Praef.
[182]. Lo leggo in una edizione di Virgilio di Venezia (Giunti) 1544. Un'altra ve n'ha di Napoli 1535 ed una di Basilea (per cura di G. Fabricio) 1561. Il Crinito nel 1496 faceva alcuni estratti da un codice fiorentino di questo commento, ma con poca sua soddisfazione: «videtur opera ludi, non enim omnino doctus hic.... Donatus.» Cfr. Mommsen in Rhein. Museum. N. F. XVI, p. 139 sg. Valmaggi in Riv. d. filol. cl. XIV (1886) p. 31 sgg. Burckas, De Tib. Cl. Donati in Aen. comment. Iena 1888.
[183]. «... inveniemus Vergilium id esse professum ut gesta Aeneae percurreret, non ut aliquam scientiae interioris vel philosophiae partem quasi assertor assumeret» Praef. (Cfr. anche il principio della Pref., quanto allo scopo dell'Eneide).