Finita Synodo, multorum Papa rogatu
Robertum donat Nicolaus honore ducali.
Hic comitum solus concesso jure ducatus
Est Papa factus jurando jure fidelis;
Unde sibi Calaber concessus et Appulus omnis
Est, locus et Latio, patriæ dominatio gentis.
La Cronica breve normanna presso Muratori, Rerum Italicarum Scriptores, tomo V, p. 278 (V) ha sotto il 1059:
Robertus Comes Apuliæ factus est Dux Apuliæ, Calabriæ et Siciliæ a papa Nicolao in civitate Melphis, et fecit ei homintum de omni terra.
Leone d’Ostia, lib. III, cap. 15 (ovvero 16), scostandosi questa volta da Amato, scrive: Eisdem quoque diebus et Richardo principatum capuanum et Robberto ducatum Apuliæ, Calabriæ atque Siciliæ (Nicolaus II) confirmavit cum sacramento; et fidelitate Romanæ Ecclesiæ ab eis primo recepta, nec non investitione census totius terræ ipsorum, singulis videlicet annis per singula boum paria denarios duodecim. Poscia torna alla tradizione di Amato e alla presa di Reggio, conchiudendo che Roberto ex tunc cæpit dux appellari. Dunque abbiamo quattro diverse tradizioni:
1ª Investitura di Leone IX ad Unfredo il 1053. La sostengono il cronista e il compilatore di parte siciliana. Il primo con oscurità studiata aggiugne le terre che si acquistassero alla volta di Calabria e di Sicilia. Il secondo, cinquant’anni dopo Malaterra, vi cancella la Sicilia e muta la concessione feudale in mera donazione.