— Paniczki miłe... gdzie tak pilno? A to biegną na złamanie karku... Stójcież! Okropności się dzieją!
— Posłuchajmy — szepnął Boner — jakieś nowe bajki baba umyśliła.
— Dobrze, ino stańmy tuż przy schodach, coby dawać pozór198.
— Niechże pani gospodyni mówi, co się stało?
— Ano, jakem rzekła... okropności; ale nie dziwota, gdy ludzie sami na siebie nieszczęście sprowadzają, to ono i przychodzi, a jakże. Ino za co ja niewinna pokutuję, to ani mój stróż anioł tego nie wie.
— Gadajcież raz!
— Wżdy nie co inszego robię, ino gadam. Łaska boska, że mi jeszcze mowy nie odjęło. A głupie dwa kołki osikowe i byłby człek miał noce spokojne. Ale czy to taki jeden z drugim posłucha dobrej rady?
— O cóż pani Serczykowej chodzi?
— Jeszcze paniczek nie wyrozumiał, że o upiorach gadam?
— Przeszkadzają? Naprawdę?