Pobiegł do okna, otworzył je z hałasem, wychylił się i zaczął gwizdać jakiegoś krakowiaka. Po krótkiej chwilce odsunął się w głąb przedsionka, usiadł na ławie i przybrał znudzoną minę.
— Jestem... — zawołał nadbiegając Rylski.
— Łaska boska, bo mi się już ano spać zachciało; ani pana ochmistrza, ani waszej miłości. Cóżeście mi mieli powiedzieć?
— Ja waszmości nic; to ty mnie. Więc zaglądałeś do księgi? Pojąłeś jakowe tajniki?
— Oho, i jak jeszcze! Jakbym sobie ino spomniał204 one zaklęcia, tobym niechybnie zdolił205 niejedno.
— Pycha bez206 ciebie gada; ja od czterech lat magię uprawiam, a jeszczem do niczego nie doprowadził.
— Bo nie macie takiej księgi zacnej, jak moja.
— Założyłbym się, że ani tej ławy nie zaczarujesz, coby się sama pod drugą ścianę przesunęła.
— W takie drobiazgi anibym się bawił. Szukajcie co trudniejszego.
— Czekajże waść, co by tu umyślić?