— Ależ, panie sekretariuszu, ja księgi wcale nie mam i nigdy jej nie miałem.
— Jak to? Wszak nawet... znowu się waszmość wykręcasz?
— Jako żywo!
— A tytuł?
— Zmyśliłem. Chłopcy! Hej, łacina! Czwałem do szkoły!
— Do roboty! — zawołali tamci z góry i cała czwórka pomknęła ze schodów przez podwórze do sali szkolnej.
A pan Florian Rylski stał dalej w oknie i poglądał na piramidę skorup pod Długoszowym domem.
— Ot, Bilitis mi zaaplikował, bodaj go ubito! Jednakowoż sprawiedliwie gada, że mogło być gorzej. Do śmierci się człowiek rozumu uczy... Jakże nie mieli wypatrzyć nikczemni donosiciele, skoro okna mej sypialni niziuteńko, a w okiennicach szpary na palec! Speculum magiae albae213 zabiorę dziś jeszcze z kancelarii, derkę grubą kupię w Sukiennicach, zasuwę sprawię u drzwi podwójną, zje diabła, kto co wypatrzy!
Rozdział V. Figiel Dymitra Montwiłła
— Dmytruś, serceż ty moje — przedrzeźniając mowę Litwina, przeciągle śpiewał Szydłowiecki — takeś się dopominał o swoją kolej, narzekałeś, że na czwarte miejsce cię zapisałem, a teraz co? Ostroróg wczoraj przed samym królem najmiłościwszym egzamin zdawał i na pochwałę zasłużył, twoja pora nadchodzi, no i nic?