Zbiegli chłopcy trzydzieści kroków nad sam brzeg rzeki, wypłukali kosz skrzętnie, przesypali doń ryby, kobiałkę Szymona wrzucili do jego łodzi, a sami zasiedli do pracy i zapuścili wędki.
— Panie ochmistrzu... tędy, tędy, prosto nad rzekę — szeptał bakałarz — przeczucie mi mówi, że ich tu gdzieś znajdziemy. Pewnikiem polecieli wykąpać się, bo to i ręce, i twarze muszą mieć uwalane jak nieboskie stworzenia.
— Pst... widzisz ich waszmość?
— Toli siedzą z wędkami, jak niewiniątka...
— Ha! Tuście mi, niewstydniki! Ciężki sąd i kara was nie minie!
— Ach, najdroższy panie bakałarzu! Wżdy nigdy nie jesteście srogim dla nas!
— Miłościwy panie ochmistrzu! My się jutro wszystkiego wyuczymy expedite89...
— Tak nas coś kusiło dzisiaj na rybki...
— No, no, bardzo proszę, przez krotofil90... nie pomnażajcie swojej winy!
— Niechże nas Bóg broni przed takowym pomnażaniem! Wżdy błagamy o przebaczenie po stokroć, żeśmy lekcję łaciny opuścili, ale na cześć naszą przyrzekamy powetować to jutro w dwójnasób.