— Ty, Szydłowiecki, stań przy oknie i gadaj głośno, niby że to rozmawiamy ze sobą, co by się w izbie cicho nie zrobiło, bo gotowo uciec.
Gedroyć na przedzie, tamci za nim, podsunęli się ostrożnie do drzwi, otwarli je znienacka... Signora Marina Arcamone w czepcu nocnym na głowie i luźnej kwiaciastej sukni stała w korytarzu o pół kroku ode drzwi i tak złapana niespodzianie, że nawet odskoczyć nie miała czasu.
Ostroróg, Montwiłł, Czema, Drohojowski i Boner parsknęli śmiechem szyderczym, a Gedroyć pokłonił się w pas jak przed królową.
— Cóż za niewysłowiona i niczym nie zasłużona łaska, że czcigodna pani ochmistrzyni raczy nawiedzić marnych paziów o tak rannej dobie?
— Prosimy, prosimy! — wrzasnął chór jednogłośnie.
— Schiocchi senza vergogna! Somari!100 — drżąc z wściekłości, zapiszczała dama i pobiegła do swej komnaty.
— A tośmy babę przyhaczyli! Cha, cha, cha...
— Nieprędko się chyba drugi raz odważy.
— Dobrze jej tak, niech nie myszkuje.
— A co tam wygadywała na nas? Nie słyszałeś, Pawełku?