W zwiewnych nurtach kostrzewy (cykl)

by Bolesław Leśmian

Że się na pewno coś zdarzy,

Coś się poszczęści bez końca!

Że Ono drogą rozminną¹¹⁷

Zbliża się wciąż bezhałaśnie¹¹⁸,

I że tak stać się powinno,

I że tak stanie się właśnie!

I czynię kroki niezgrabne,

Ze szczęściem nieoswojone —

I bezdomnieję¹¹⁹, i słabnę,

I nie wiem, w którą biec stronę?