Upadła na fotel obezwładniona.
A Francuz zbliżył się do niej, oparł się ręką o jej fotel i z cynicznym uśmiechem wyrzekł:
— Encore un vaincu23!
Nie odpowiedziała nic.
Leżała z zamkniętymi oczyma; siły jej wyczerpały się zupełnie. Tak przeszło chwil kilka.
Nagle uczuła, jak jakieś ręce wsuwały się za nią i jak ktoś objął ją wpół i przycisnął do siebie.
W pierwszej chwili osłupiała zupełnie i nie wykonała najmniejszego ruchu.
Teraz uczuła tuż, tuż nad swymi ustami gorący oddech...
— Precz! — krzyknęła głosem nieswoim i z wyrazem nadludzkiego wstrętu odepchnęła gwałtownie bezczelnego Francuza.
Przestraszył się tego wybuchu, szepnął kilka nieśmiałych słów przeproszenia i wyniósł się.