Doszła akurat do aktu trzeciego, przełomowego, sceny z Robertem.
Widziała siebie w tej scenie, słuchającą z szeroko otwartymi oczyma, jak gdyby patrzyła w jakąś przepaść bezdenną, strasznych słów Roberta.
Nagle — „Mamo, mamo! O, o, o!” — usłyszała głos pełen strasznego bólu, potem głuchy łoskot jakby czegoś ciężkiego padającego na ziemię. Potem cisza zupełna.
Zerwała się i drżąca cała, oblana zimnym potem, podeszła do drzwi.
Nagle stanęła — nie miała odwagi wejść, strasznie się bała czegoś okropnego.
Coś dusić ją zaczęło, chwyciła się za krzesło, żeby nie upaść i kurczowo wpijała się jej ręka w miękką poręcz... Wreszcie oprzytomniała, ręka powoli opuściła krzesło i automatycznie, z szeroko otwartymi oczami, zacisnąwszy ręce w pięść, posunęła się w stronę dziecka.
Na podłodze leżała Halinka bez życia.
— Halo40 — rzekła głosem drżącym, nie śmiąc zbliżyć się — Halo!...
Żadnej odpowiedzi.
— Halo! — powtórzyła nieswoim głosem, dusząc się ze strachu.