Nieszcześciu, co prze15 głupi rozum swój cierpiemy),
Gdzie teraz twych siedm16 synów i dziewek tak wiele17?
Gdzie pociecha? Gdzie radość i twoje wesele?
Widzę czternaście mogił; a ty nieszcześliwa
I podobno tak długo nad wolą18 swą żywa
Składłaś19 dziateczki swoje zagubione20 srogo.
Takie więc kwiaty leżą kosą podsieczone
Albo deszczem gwałtownym na ziemię złożone.
W którą nadzieję żywiesz?21 Czego czekasz więcej?