Erato373 złotowłosa i ty, wdzięczna374 lutni375,
Skąd pociechę w swych troskach biorą ludzie smutni,
Uspokójcie na chwilę strapioną myśl376 moję,
Póki jeszcze kamienny w polu słup nie stoję377,
Lejąc ledwe378 nie krwawy płacz przez marmór379 żywy380,
Żalu ciężkiego pamięć381 i znak nieszczęśliwy.
Mylę sie, czyli382 patrząc na ludzkie przygody
Skromniej człowiek uważa383 i swe własne szkody?
Nieszczesna matko384 (jesli przyczytać385 możemy
Nieszcześciu, co prze386 głupi rozum swój cierpiemy),