W roku 1917 trwała wojna dalej ze zmiennym szczęściem. Szerzyła się już jednak niewiara w zwycięstwo państw centralnych i urzeczywistnienie przez nie niepodległości Polski.
W Austrii przejawiało się już od zeszłego roku niezadowolenie z rządów wojskowych. W październiku 1916 roku został zamordowany przez literata Fryderyka Adlera strzałami rewolwerowymi prezydent ministrów, hr. Stüergk. W listopadzie tegoż roku umarł w 68. roku panowania cesarz Franciszek Józef I264, do którego było wiele przywiązania wśród ludów Austrii, a nowy cesarz, Karol I265, nie umiał do siebie podobnego przywiązania obudzić.
Widać było, że siła wojenna Austrii słabnie, brak żywności i głód wzmagał się z dniem każdym. Żołnierze zbiegali z szeregów wojennych i kryli się po domach, polach, lasach, gdzie mogli. Ludzie z litości ich żywili. Tworzyła się w ten sposób tzw. zielona armia.
Austria i Prusy nie tylko nie myślały o prawdziwej niepodległości Polski, ale ograniczały Polaków w prawach, z których już korzystali, i dążyły do zniweczenia Legionów Polskich, które walczyły po ich stronie.
Namiestnikami Galicji byli od roku 1915 nie Polacy, jak dawniej, ale generałowie Niemcy, najpierw Collard, po nim Diller, następnie w roku 1917 Huyn.
W lipcu 1917 został aresztowany na rozkaz Besselera, generał-gubernatora w okupacji niemieckiej, dowódca I brygady Legionów Polskich, Piłsudski266, wraz z pułkownikiem Sosnkowskim267.
Następnie legioniści, którzy nie złożyli przysięgi przepisanej przez władze austriacko-pruskie, zostali zatrzymani: żołnierze w obozie jeńców w Szczypiórnie, oficerowie zaś w Benjaminowie pod Zegrzem.
W sierpniu tegoż roku legioniści przeniesieni zostali z Warszawy do Przemyśla i tu w części wcieleni do armii austriackiej i wysłani na front, przy czym oficerowie zostali zniżeni w randze.
Jak nieszczere było postępowanie Prus i Austrii w sprawie polskiej, pokazało się to najlepiej po pokonaniu przez nie Rosji. W lutym 1918 roku zawarły w Brześciu Litewskim pokój z Ukrainą268, utworzoną z części dawnego państwa rosyjskiego. Układano się tam bez udziału delegacji polskiej i z ziemi polskiej wykrojono, a oddano Ukrainie Chełmszczyznę i Podlasie i w ten sposób dokonano niejako czwartego rozbioru Polski.
Takie zdradzieckie postąpienie Prus i Austrii poruszyło wszystkich Polaków. Wszędzie, jak Polska długa i szeroka, wyrażano oburzenie z tego powodu. Najsilniej objawiło się to 18 lutego 1918 roku w b. zaborze austriackim. W dniu tym odbywały się wszędzie zgromadzenia i przeprowadzano uchwały przeciw gwałtowi dokonanemu na Polsce. Ustała też wówczas wszelka praca w fabrykach, warsztatach, sklepach, urzędach, szkołach, na kolejach i pocztach, nawet w starostwach. Znać było, że cały naród odwraca się od Austrii.