Robisz minę człowieka, który ze snu letargicznego obudzony został uderzeniem pioruna i pragnie zapaść się pod ziemię.
Zwierzchnik wchodzi do swego pokoju. Koledzy się śmieją. A ty najgłośniejszym głosem wołasz:
— Czego się śmiejecie? Każdemu się to może przytrafić. Gdyby nie szlachetność (jak można najdonośniej), gdyby nie wyrozumiałość i szlachetność szefa, ja bym za to głupstwo mógł osiąść na bruku84. To nie śmieszne.
Po upływie kwadransa wchodzisz do gabinetu zwierzchnika.
— Cóż pan powie?
— Przychodzę jeszcze raz prosić pana o przebaczenie.
Zwierzchnik będzie sobie uważał za punkt honoru udawać, że nic nie pamięta:
— Za co pan przeprasza?
— Że tak niegrzecznie się odezwałem.
— Kto? Ach głupstwo. Może pan być spokojny: użytku z tego nie zrobię.