— I cóż ja mogę zrobić? Jestem już naprawdę bezsilnym w tym względzie. Życie bym gotów dać, gdybym wiedział, że to co pomoże. I ja bym wtedy był szczęśliwy.
— Kochaj mnie przynajmniej ty.
— Kocham cię, złota, jedyna moja.
— Bardzo! Bardzo! Chcę tak bardzo, że już więcej nie można.
Nachylił się ku niej i mówił głosem łamiącym się w krtani od jakichś tłumionych łez:
— Kocham cię więcej, aniżeli możesz myśleć... Aż wstyd mi się przyznać do tego! Kocham cię! Chcę!
Przymknęła oczy.
Późno wstali od obiadu; było już około dziewiątej. Pani Zośce, która zazwyczaj nic nie pijała, błyszczały oczy po paru szklankach krwawego wina z Valpolcello.
— Co będziemy teraz robić? — spytał Butrym.
— Co chcesz. Bawić się chcę.