— Uciekł przed nami, o tam! Pod kanapę!
Młody Butrym, zionąc pragnieniem walki i zwycięstwa, był już przy kanapie i leżąc na brzuchu zadawał w mroczną pod nią czeluść na oślep pchnięcia bohaterskie.
— Uważaj! — krzyknął Iwo. — Lew teraz wyskakuje!
Jacek poczerwieniał i drgnął z mimowolnej trwogi rzeczywistej, ale wytrwał na stanowisku. Pomógł mu w zaciętej walce towarzysz i za chwilę stojąc naprzeciw siebie, patrzyli obaj z dumą na miejsce na podłodze u swych stóp, gdzie miało niby leżeć bezwładne, pokrwawione cielsko ubitego zwierza.
— Wyszliśmy cało z niebezpieczeństwa — mówił Iwo — więc teraz, nim dalej ruszymy, podajmy sobie ręce i zawrzyjmy przyjaźń na śmierć i na życie. Czy chcesz?
— Dobrze! — zawołał Jacek z rozpłonioną twarzą. — Na śmierć i na życie!
Wstrząsnęli sobie dłonie zupełnie uroczyście.
— Tak. A teraz jedziemy dalej przez tę ogromną pustynię, której końca wcale nie widać. I nie wiemy, co nas tam czeka.
— Może tam jest znowu morze?
— Albo wysokie góry, na które będziemy się musieli wdzierać!